จากสวรรค์มาเกิด

สรรพสัตว์โนโลกนี้ต้องเวียนว่ายตายเกิดไม่มีที่สิ้นสุดตามวิถีกรรมของตน  หากปรารถนาจะหลุดพ้นจากวัฎสงสาร  อันเป็นวังวนของชีวิตนี้  เพื่อจะไม่ต้องตายและเกิดอีก  ก็ต้องบำเพ็ญธรรมตามคำสั่งสอนของพระพุทธองค์  จนกว่าจะบรรลุสู่พระนิพพานสถานเดียว

สาธุชนอันเป็นพุทธบริษัททั้งหลาย  แม้จะรับรู้จากพระธรรมคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า  สรรพสัตว์ที่มีชีวิตทั้งหลายต้องเวียนว่ายตายเกิดไม่มีที่สิ้นสุด  กระนั้นก็ยังเกิดความลังเลสงสัยไม่ได้ว่า  ตายแล้วเกิดจริงหรือ?  ตายแล้วจะเกิดใหม่เป็นอะไรการเกิดใหม่ในภพชาติใหม่เป็นไปตามกรรมจริงหรือไม่?

ตราบใดที่ยังคิดลังเลสงสัยอยู่เช่นนี้  ก็เท่ากับจมอยู่ในอวิชชาอันมืดมัวไม่มีที่สิ้นสุด

ปรากฎการณ์ของบุคคลจำนวนหนึ่งที่ระลึกชาติ  จดจำได้ว่าชาติก่อนตนเกิดเป็นใคร  เป็นลูกของใคร  ตายแล้วมาเกิดใหม่กับพ่อแม่ใหม่ในชาตินี้  ซึ่งมิได้เป็นญาติพี่น้องวงศ์ตระกูลเดียวกันกับพ่อแม่ในชาติก่อน  จึงเป็นข้อยืนยันอย่างชัดเจนได้ว่า  การเวียนว่ายตายเกิดมีจริงๆ  มิใช่ตายแล้วสูญอย่างที่ลังเลสงสัยกันอยู่

ณ  ที่นี้จะขอนำเรื่องของเด็กหญิงอุรารัตน์  ศรีนิล  ซึ่งเป็นผู้หนึ่งที่ระลึกชาติอดีตได้  มาให้ท่านได้รับรู้ถึงความเป็นจริงของวิถีแห่งการเกิดการตายอันไม่มีที่สิ้นสุด  ดังต่อไปนี้

ที่บ้านหมู่ 1 ตำบลบางเดือน  อำเภอพุนพิน  จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นที่อยู่ของนายชำนาญ  และนางแอ๊ว  ศรีนิล  นางแอ๊วได้ตั้งครรภ์ลูกอีกคน  และคลอดเป็นลูกผู้หญิงเมื่อวันที่ 17 เมษายน ปี พ.ศ.2523  ตั้งชื่อว่า  “อุรารัตน์”

เด็กหญิงอุรารัตน์เจริญวัยจนมีอายุได้ 3 ขวบกว่า  สัญญาณของการระลึกชาติได้ก็เริ่มปรากฎชัดเจนขึ้น  เธอจำได้ว่าชาติก่อนเธอคือเด็กหญิงยุวดี  ลิ้มสวัสดิ์  พ่อชื่อชี  แม่ชื่อเนือง  ลิ้มสวัสดิ์  บ้านของพ่อแม่ชาติก่อนอยู่ห่างจากบ้านของพ่อแม่ปัจจุบันประมาณ 1 กิโลเมตรเท่านั้น

ชาติก่อนที่เกิดเป็นเด็กหญิงยุวดี  ลิ้มสวัสดิ์นั้น  เธอเกิดในปีพ.ศ.2506  และตายเมื่อมีอายุได้ 8 ขวบ

สาเหตุของการตายในเดือนเมษายน ปี พ.ศ.2514  เนื่องจากวันนั้นเด็กหญิงยุวดีไปอาบน้ำที่ลำห้วยไม่ห่างจากบ้านเท่าไรนัก  ครั้นขึ้นจากน้ำเกิดอาการอ่อนเพลีย  ใจสั่นคล้ายจะเป็นลม  แต่ก็เดินมาถึงบ้านจนได้  ถึงบ้านแล้วได้เรียกแม่ให้ช่วยอุ้มไปนอนเพราะไม่มีแรง  แม่ตกใจรีบอุ้มเด็กหญิงยุวดีไปนอนพักใต้ถุนบ้าน  จากนั้นเด็กหญิงยุวดีก็หมดสติ  หมดลมหายใจเนื่องจากหัวใจวายตายอย่างกะทันหัน  โดยไม่มีทางช่วยเหลือแก้ไขได้เลย

หลังจากตายแล้ว  จิตวิญญาณของเด็กหญิงยุวดีได้ไปสวรรค์  เธอเล่าว่าได้ไปอยู่กับท่านแม่และพี่ๆ  อีก 4 คน  สภาพบนสวรรค์นั้นมีอากาศเย็นสบาย  ไม่ร้อนไม่หนาว  ไม่มีฝน  อากาศสว่างไสวตลอดเวลา  เป็นความสว่างไสวแบบเย็นตาทั้งวันทั้งคืน  และไม่ใช่แสงสว่างจากดวงอาทิตย์  ไม่มีดวงอาทิตย์เหมือนในโลกนี้  บ้านที่อยู่กับท่านแม่และพี่ๆ  บนสวรรค์กว้างขวางใหญ่โตสวยงาม  เป็นสีชมพูสดใสทั้งหลัง

หลังจากอยู่ในสวรรค์เป็นระยะสั้นๆ  (เวลาในโลกมนุษย์นาน 9 ปี)  เด็กหญิงยุวดีก็มาเกิดใหม่เป็นเด็กอุรารัตน์  เมื่อวันที่ 17  เมษายน ปี พ.ศ.2523  และเมื่ออายุได้ 3 ขวบกว่า  เธอก็ระลึกชาติได้

เด็กหญิงอุรารัตน์เริ่มบอกเล่าให้พ่อแม่ปัจจุบันฟังว่าชาติก่อนเธอเป็นใคร  พ่อแม่ชื่ออะไร   แต่พ่อชำนาญและแม่แอ๊วไม่เชื่อว่าเป็นความจริง  คิดว่าเป็นคำพูดเพ้อเจ้อมากกว่า

กระทั่งวันหนึ่งนายชี  พ่อในชาติก่อนเดินผ่านบ้าน  เด็กหญิงอุรารัตน์ได้วิ่งเข้าไปหา  เรียก  “พ่อชี”  อย่างดีอกดีใจ  นายชีเองก็แปลกใจจึงพูดคุยกับเด็กหญิงอายุ 3 ขวบกว่า  ปรากฎว่าเด็กหญิงอุรารัตน์พูดถึงอดีตชาติของเธอตอนเกิดเป็นเด็กหญิงยุวดีได้ถูกต้องทุกอย่างต่อมานายชีให้นางเนืองมาพิสูจน์อีก  โดยแกล้งเดินผ่านบ้านเด็กหญิงอุรารัตน์  เด็กหญิงอุรารัตน์ก็จำได้แม่นยำ  รีบเข้าไปหา  กอดแม่ในชาติก่อนแล้วเรียน  “แม่เนือง”  ทั้งๆ  ที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนเลย

คราวนี้พ่อแม่ในชาติก่อนและพ่อแม่ในชาติปัจจุบันต้องพูดจากันเรื่องการระลึกชาติได้ของเด็กหญิงอุรารัตน์  ขณะเดียวกันเด็กหญิงอายุ 3 ขวบกว่าได้รบเร้าให้พ่อชีพากลับบ้านเดิม  พ่อแม่ทั้ง 4 คนจึงตกลงใจที่จะพิสูจน์ความจริง

เมื่อทุกคนพาเด็กหญิงอุรารัตน์ไปยังบ้านนายชีและนางเนือง  เด็กหญิงอุรารัตน์ก็จำได้ทุกอย่าง  ตั้งแต่บ้านหลังเก่าแบบเรือนไทยโบราณใต้ถุนสูงที่เธออยู่สมัยเป็นเด็กหญิงยุวดี  นอกจากนี้เธอยังจำของใช้ส่วนตัว  เช่น  เสื้อผ้า  ของเล่น  ปิ่นโตใส่อาหารไปโรงเรียน  และเมื่อพบญาติพี่น้องเธอก็จำได้ทุกคน  ยกเว้นน้องที่เกิดมาภายหลังจากเธอเสียชีวิตแล้ว

มีการพิสูจน์ขั้นสุดท้ายด้วยการนำรูปถ่ายของเด็กหญิงยุวดี  เอามาปนเปกับรูปถ่ายของเด็กคนอื่นในวัยเดียวกันแล้วให้เด็กหญิงอุรารัตน์เลือก  ปรากฎว่าเธอหยิบรูปถ่ายของเด็กหญิงยุวดีขึ้นมาทันที  และบอกตื้นตันใจที่ได้พบกับลูกในอดีตชาติอีกครั้ง

เด็กหญิงอุรารัตน์ผู้ซึ่งระลึกชาติได้  จำสถานที่ลำห้วยที่เธอไปอาบน้ำก่อนตายอย่างกะทันหันได้อย่างแม่นยำ  และยังไปดูที่ฝังศพของเธอในสวนยางไม่ห่างจากบ้านเดิมเท่าไรนัก ณ ที่ฝังศพมีฝาคอนกรีตปิดหลุมศพ  มีชื่อ ด.ญ.ยุวดี  ลิ้มสวัสดิ์  อยู่บนฝาคอนกรีตชัดเจน (ศพได้ถูกนำขึ้นมาเผาหลายปีแล้ว)

ที่น่าอัศจรรย์อีกเรื่องหนึ่งก็คือ  เด็กหญิงอุรารัตน์ยังระลึกชาติได้อีกชาติหนึ่ง  คือก่อนที่เธอจะมาเกิดเป็นเด็กหญิงยุวดี  เธอได้เกิดเป็นเด็กผู้หญิงเช่นกัน  แต่จำชื่อตัวเองและพ่อแม่ในชาตินั้นไมได้  เนื่องจากเป็นเวลานานมาก  เธอจำได้ว่าพ่อแม่ในชาตินั้นมีฐานะค่อนข้างยากจน  เธอมีอายุ 10 ขวบแล้ว  แต่ยังไม่ได้เข้าเรียนหนังสือ  และตายตอนมีอายุ 10 ขวบกว่าๆ  เท่านั้นเอง

เด็กหญิงอุรารัตน์จำได้แม่นยำอีกอย่าง  คือหลุมฝังศพของเธอในชาตินั้น  และเธอได้พาไปดู  เป็นหลุมศพเก่าแก่รกร้างอยู่ด้านหลังโรงเรียนบ้านท่าม่วง  อำเภอพุนพิน  อยู่ห่างจากบ้านในชาติปัจจุบันกว่า 5 กิโลเมตร  ต้องเดินฝ่าป่าละเมาะเข้าไป  สถานที่ฝังศพในพงรกๆ  เช่นนี้  หากระลึกชาติไม่ได้จริง  ย่อมไม่มีทางรู้และพาเข้าไปดูได้อย่างเด็ดขาด

เด็กหญิงอุรารัตน์เล่าว่าหลังจากที่เธอตายในชาตินั้นแล้ว  เธอก็มาเกิดเป็นเด็กหญิงยุวดี  ลิ้มสวัสดิ์  และเมื่อตายอีกจึงได้มาเกิดเป็นเด็กหญิงอุรารัตน์ในชาติปัจจุบัน

สิ่งมหัศจรรย์อีกอย่างหนึ่งก็คือเด็กหญิงอุรารัตน์มีญาณพิเศษติดตัวมาแต่กำเนิด  สามารถติดต่อพูดคุยกับท่านแม่  เพื่อนๆ  และพี่ๆ  ในภพสวรรค์ได้โดยไม่ต้องหลับตาเข้าสมาธิ  ดังนั้นเธอจึงขอให้พ่อแม่ในชาติปัจจุบันทำบ้านหลังเล็กๆ  ทรงไทยซึ่งเธอออกแบบเอง  ตั้งไว้บนชั้น 2 ของบ้าน  เธอบอกว่าใช้เป็นสถานที่รับรองท่านแม่  พี่ๆ  และเพื่อนๆ  เวลาลงมาจากสวรรค์มาเยี่ยมเธอ

เวลาใดที่ท่านแม่  เพื่อนๆ  และพี่ๆ  ต่างภพต่างภูมิมาหา  เธอจะขอให้แม่แอ๊วจัดอาหาร  ขนม  น้ำ  และดอกไม้มาต้อนรับ  และเธอจะนั่งพูดคุยด้วย  แต่ไม่มีใครเห็นตัวท่านแม่และผู้อื่นซึ่งมาจากภพสวรรค์  นอกจากเธอคนเดียวเท่านั้นที่เห็น

เด็กหญิงอุรารัตน์บอกว่าเธอมักจะไปเยี่ยมท่านแม่  และพี่ๆ  ตลอดจนเพื่อนๆ  บนสวรรค์ด้วยการนั่งสมาธิ  (ถอดกายทิพย์ไป)  ซึ่งเธอจะนั่งสมาธิตอนหัวค่ำ  คราวละไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง  ขณะนั่งสมาธิเธอขอร้องไม่ให้ใครรบกวน  เพราะจะทำให้ต้องรีบกลับจากภพสวรรค์ทันที

นอกจากนี้เด็กหญิงอุรารัตน์ยังบอกอีกว่า  ที่จริงแล้วเธอถึงกำหนดกลับคืนไปสู่สวรรค์คือตายไปจากโลกมนุษย์ตั้งแต่อายุ 8 ขวบแล้ว  (ขณะให้สัมภาษณ์มีอายุ 9 ขวบกว่า)  แต่พ่อชำนาญ  แม่แอ๊วขอร้องไม่ให้เธอจากไปเร็วอย่างนั้น  เธอจึงไปขอร้องท่านแม่เพื่อขออยู่ในโลกมนุษย์อีกระยะหนึ่ง  ท่านแม่สงสารพ่อแม่ชาติปัจจุบันที่จะต้องเศร้าโศกเสียใจเมื่อเธอตาย  จึงยินยอมอนุญาตให้อยู่เป็นมนุษย์ต่อไปในระยะเวลาที่ขอ

น่าสังเกตอีกเรื่องหนึ่งก็คือ  ตั้งแต่เด็กหญิงอุรารัตน์ตัวเล็กๆจำความได้  เธอเป็นคนมีจิตใจเมตตากรุณาต่อสัตว์ทุกชนิด  ไม่เคยฆ่าหรือทำร้ายสัตว์แม้แต่ครั้งเดียว  เห็นใครฆ่าสัตว์จะเข้าไปขอร้องไม่ให้เขาฆ่าและบอกว่าจะเป็นบาปกรรมติดตัว  เพราะทุกคนตายไปแล้วก็ยังสอนต่อไปอีกว่า  ให้พยายามสร้างแต่กรรมดีเอาไว้มากๆ  หมดอายุขัยตายไปเมื่อไรก็จะได้ไปอยู่ในสวรรค์  แต่ถ้าสร้างแต่กรรมเลว  กรรมชั่วมากมาย  ตายเมื่อใดก็ต้องไปรับกรรมในนรก  ได้รับแต่ความทุกข์ทรมานจนกว่าจะใช้กรรมหมด

สำหรับเรื่อง  “ความตาย “  นั้น  เด็กหญิงอุรารัตน์กล่าวว่าเธอไม่กลัวตาย  เพราะการตายคือการเดินทางกลับบ้านเดิมนั่นเอง  เธอเคยเกิดในโลกนี้และกลับไปสวรรค์หลายครั้งหลายหนแล้ว  การมาเกิดแต่ละชาติเหมือนการเดินทางมาเที่ยว  มาหาความรู้แปลกๆ  พอได้เวลาที่กำหนดไว้ก็ต้องกลับบ้านเดิมเสียที  ไม่มีอะไรน่ากลัวเกี่ยวกับความตาย  อันที่จริงเธออยากกลับไปสวรรค์มากกว่าอยู่ในโลกมนุษย์

นอกจากนี้เธอได้บอกว่าใครที่ฝึกสมาธิจนสำเร็จเข้าขั้นมีตาทิพย์  หูทิพย์  ระลึกชาติได้  ก็สามารถติดต่อกับเทวดาชั้นต่างๆ  ได้  อยากไปเห็นสวรรค์ก็ไปได้  สำหรับผู้ที่ปรารถนาภพสวรรค์เป็นที่อยู่อาศัยหลังจากตายแล้ว  จะต้องประกอบแต่กรรมดี  ไม่ทำชั่ว  ถือศีล 5 ให้เคร่งครัด  มีเมตตากรุณาต่อสัตว์ทั้งหลาย  ปฏิบัติได้เช่นนี้ก็จะพ้นจากนรกภูมิ  และได้อยู่ในสวรรค์ซึ่งดีประเสริฐกว่าอยู่ในโลกมนุษย์มากมายนัก

นี่คือเรื่องราวของเด็กหญิงอุรารัตน์  ศรีนิล  ผู้ระลึกชาติ  ซึ่งยืนยันให้เห็นว่า  คนทุกคนต้องเวียนว่ายตายเกิดเพื่อมาใช้หนี้กรรมจนกว่าจะหมดกรรม  ผู้ใดปรารถนาภพภูมิสวรรค์หลังจากตายไปแล้ว  ยังมีโอกาสที่จะกระทำความดีสะสมเอาไว้ตั้งแต่วันนี้ที่มีลมหายใจอยู่

สำหรับผู้ที่ไม่เชื่อในกรรมดี  กรรมชั่ว  ย่อมสายเกินไปที่จะสำนึกได้  หากไปทุกข์ทรมานอยู่ในขุมนรกอเวจี……..